Zoals bijna alle waterputten uit deze periode bestond hij uit een centrale zuil met twee zijtroggen en werd hij voornamelijk gebruikt om vee te drenken. Er was geen centrale watervoorziening in deze tijd (in Düppenweiler pas vanaf 1912); drinkwater werd meestal geleverd via huiselijke bronnen (Pütze). De put werd in de jaren 1950 vernieuwd. Pas in 1991, toen het dorpsplein opnieuw werd ingericht, werd de fontein verplaatst naar de achterkant van het plein. De ontwerpers wilden de fontein graag zijn oorspronkelijke structuur teruggeven (zij het met 4 troggen vanwege de centrale positie). De Nikolausbrunnen werd zo een verhalende fontein van zijn eigen geschiedenis en de geschiedenis van het dorp Düppenweiler (op acht gietijzeren plaquettes op de troggen). De wapens van Düppenweiler en zijn zusterstad Etain (Frankrijk) zijn ook in zandsteen uitgehouwen.
